در زمان ظهور اسلام، اهل کتاب خود را به حضرت ابراهیم (ع) منتسب و او را از خود می‌دانستند. آیه‌ای از قرآن معیار نزدیک بودن به حضرت ابراهیم (ع) را "تبعیت از او" اعلان نمود و تکلیف را بر آنها و آیندگان روشن ساخت. إِنَّ أَوْلَى النّاسِ بِإِبْراهِيمَ لَلَّذِينَ اتَّبَعُوهُ وَ هذَا النَّبِيُّ والَّذِينَ آمَنُوا ... سزاوارترين مردم به ابراهيم، آنها هستند كه از او پيروى كردند و نیز اين پيامبر و كسانى كه (به او) ايمان آورده‏اند(آل‌عمران/۶۸). قرینه این آیه، آیه دیگری است که در آن حضرت ابراهیم (ع) تنها افرادی را از خود می‌داند که از او "تبعیت" می‌کنند. ... فَمَنْ تَبِعَنى فَإنَّهُ مِنّى ... هر كس از من پيروى كند از من است(ابراهیم/۳۶) .

جالب آنکه حضرت علی (ع) در معرفی نزدیکترین افراد به پیامبران به همین آیه (إِنَّ أَوْلَى النّاسِ بِإِبْراهِيمَ ...) استناد می‌کنند (حکمت ۹۶ نهج‌البلاغه) و در بیانی صریح به یک مصداق بزرگ اشاره می‌کنند و می‌فرمایند « به يقين دوست محمد(ص) كسى است كه خدا را اطاعت كند، هرچند پيوند نسبى‌اش دور باشد و دشمن محمد (ص) كسى است كه خدا را نافرمانى كند هرچند قرابت او نزديك باشد». (إِنَّ وَلِيَّ مُحَمَّد مَنْ أَطَاعَ اللَّهَ وَ إِنْ بَعُدَتْ لُحْمَتُهُ، وَ إِنَّ عَدُوَّ مُحَمَّد مَنْ عَصَى اللَّهَ وَ إِنْ قَرُبَتْ قَرَابَتُهُ.. در واقع ولايت و دوستى و پيروى از پيغمبر اسلام(ص) جز از طريق اطاعت حاصل نمى‌شود و قرابت سببی و نسبی ذاتا ملاک نیست).

 با نگاهی به تاریخ افراد زیادی را می‌بینیم که قرابت خانوادگی با اولیاء ا... داشتند ولی در مسیر گمراهی و ضلالت رفتند و خاندان خود را گم کردند. فرزند نوح (ع) (قالَ يا نُوحُ إِنَّهُ لَيْسَ مِنْ أَهْلِكَ إِنَّهُ عَمَلٌ غَيْرُ صالِح ...)، ابولهب و بعضی از برادران و منسوبین ائمه اطهار (ع) از جمله اینان هستند همچنین بعضی اصحاب پیامبر(ص) علیرغم همراهی با ایشان و سابقه مبارزاتی خود از مسیر صحیح خارج شدند که تنها یک نشانه آشکار آن جنگیدن با صحابه بزرگ و معصوم پیامبر یعنی حضرت علی (ع) است. بله این امکان وجود دارد که بعضی مومنین و مبارزین کارشان به جایی برسد که تمام اعمالشان حبط و باطل گردد. شاید این آیه هشداری در این باب باشد. يا أَيُّهَا الَّذينَ آمَنُوا أَطيعُوا اللَّهَ وَ أَطيعُوا الرَّسُولَ وَ لاتُبْطِلُوا أَعْمالَکُمْ (محمد/۳۳)

علیهذا با توجه به منطق قرآنی و روائی، نتیجه کلام این است که ملاک و معیار و شاخص پیرو خط امام و یار او بودن، تنها و تنها "تبعیت" از ایشان و سخنان و آرمان‌های اوست . معیارهایی همچون قرابت و سابقه همراهی یا مبارزاتی به تنهایی کفایت نمی‌کنند گرچه اگر به همراه شاخصه و شرط تبعیت باشند، ارزشمند و مکمل خواهند بود.

گفتنی است سیره و سخنان امام راحل (ره) دارای محکماتی است که تخطی از آنها در حکم تخطی از شرط تبعیت از او قرار خواهد گرفت.

آن معمار کبیر انقلاب کوخ‌نشینان و مستضعفین (و نه مرفهین) را صاحبان انقلاب می‌دانست ،

آن بزرگمرد الهی هیچوقت مردم را تشویق به مانور تجملات نکرد .

آن رهبر فرزانه مسئولین را به ساده‌زیستی (و نه اشرافی‌گری) توصیه می‌کرد،

آن عزیز استکبارستیز، آمریکا را شیطان بزرگ (و نه کدخدا) و مبارزه (و نه تطهیر و بزک) با استکبار را عامل عزت می‌دانست،

آن صاحب بصیرت عمیق ، خوشحالی و تشویق استکبار جهانی و دشمنان از عملکردها را نشانه اشتباه افراد در تشخیص حقایق میدانست .

آن احیاگر اسلام ناب محمدی چشم امید را فقط به خدا (و نه گوشه چشم ظالمان) می‌دوخت،

آن حامی مستضعفان میزان را رای ملت (و نه حدس و گمان و طمع) می‌دانست،

آن انقلابی آگاه مردم را سفارش به پشتیبانی (و نه جلوداری و دور زدن) ولایت فقیه می‌کرد،

آن بزرگوار همه را در برابر قانون یکسان (و نه متفاوت) می‌دانست ، ...

 

اقتباس از رجا نیوز